Op zaterdag 22 november 2025 vond er in de rustige sfeer van Wessem (Limburg) een bijzondere bijeenkomst plaats, georganiseerd door Stichting Harmonie Limburg. In Dörpshoes D’n Driehoek kwam men niet zomaar samen voor een programma, maar voor iets dat al snel aanvoelde als een echte ontmoeting van harten: een plek waar verschillende levenswegen, migratieverhalen en gedeelde hoop samenkwamen.

Vanaf het moment dat mensen de zaal binnenliepen, was er een herkenbare blik op de gezichten te zien. Alsof iedereen hetzelfde dacht:
“Wij zijn verschillende zinnen uit hetzelfde verhaal.”

Vrijwilligers van Stichting Harmonie Limburg, afkomstig uit allerlei delen van de wereld en inmiddels geworteld in Limburg, kwamen niet alleen samen om te luisteren, maar vooral om ervaringen te delen, elkaar te begrijpen en de cultuur van samenleven te versterken.

Er werd vaak benadrukt dat migratie meer is dan een reis. Het is een nieuw begin, een nieuwe adem, een nieuwe buur en uiteindelijk het bouwen aan een nieuw ‘wij’. Veel aanwezigen spraken hun dank uit voor de rechtvaardigheid, rust en het respect voor menselijke waardigheid in Nederland. Tegelijk gaven zij aan dat zij het als hun verantwoordelijkheid zien om met liefde, inzet en oprechtheid iets terug te geven aan de samenleving.

Onder de gasten waren Bora Özdemir (voorzitter van Platform INS) en Alper Alaşağ en Fatih Kumaş van IDEIS. In hun bijdragen stond één gedachte centraal:
“Samenleven is een kunst, en dialoog is het kloppend hart van die kunst.”

De gesprekken over culturele uitwisseling, wederzijds begrip, het opbouwen van vertrouwen in de samenleving en de bijdrage van migranten werden met veel aandacht gevolgd. Elke bijdrage raakte iets persoonlijks en riep herkenning op bij het publiek.

Een vrijwilliger van Stichting Harmonie vertelde openhartig over zijn reis naar Nederland, twee jaar geleden. Hij deelde hoe hij een jaar lang bij een Nederlandse familie woonde en daar niet alleen een dak boven zijn hoofd vond, maar ook blijvende vriendschappen. Deze ervaring leidde tot nieuwe verbindingen en sterkere banden met verschillende gemeenschappen in de regio.

Het werd steeds duidelijker: dit was meer dan een bijeenkomst. Het was een ontmoeting van harten. Wie je ook sprak, iedereen zei hetzelfde:
“Dialoog brengt ons dichter bij elkaar.”

Een kleine kermeshoek, met thee en zoetigheden, zorgde voor extra warmte en gezelligheid. In de informele gesprekken was men het eens: samenleven is geen verplichting, maar een bewuste keuze — eentje die inzet en zorg vraagt, maar ook veel moois oplevert.

In de afsluitende woorden werd het gevoel van de dag mooi samengevat:
“Elke gedeelde ervaring vandaag heeft weer een steen gelegd in het fundament van samenleven. Dank jullie wel voor jullie inzet, liefde en betrokkenheid.”

Er werden niet alleen ideeën gedeeld, maar ook verhalen, gevoelens en hoop. Toen iedereen naar huis ging, was de gedachte die bleef hangen bij velen dezelfde:
“Dialoog is de sterkste brug tussen mensen.”